Main Content

Materiały formacyjne

Program formacji stałej życia konsekrowanego w Polsce w roku duszpasterskim 2016/2017

IDŹCIE I GŁOŚCIE

Wprowadzenie do programu

Życie konsekrowane zakorzenione w Trójcy Świętej ma także wymiar eklezjalny. Nie tylko do Kościoła należy, ale stanowi jego istotną cząstkę. Św. Jan Paweł II pisał w adhortacji Vita consecrata: „Życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji, ponieważ wyraża najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego oraz dążenie całego Kościoła-Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblubieńcem. (…)Życie konsekrowane nie tylko w przeszłości było pomocą i oparciem dla Kościoła, ale stanowi cenny i nieodzowny dar także dla teraźniejszości i przyszłości ludu Bożego, ponieważ jest głęboko zespolone z jego życiem, jego świętością i misją” (VC 3).

Szczególne miejsce życia konsekrowanego w Kościele zobowiązuje do takiego kształtowania osób i wspólnot życia konsekrowanego, aby w nich i przez ich posługę Kościół mógł realizować misję, jaką powierzył mu Chrystus. Misja życia konsekrowanego nie może być inna niż misja Kościoła. Jeśli cały Kościół jest posłany, to posłany jest także każdy ochrzczony, a tym samym każda osoba i wspólnota życia konsekrowanego i zgodnie ze swoim charyzmatem posłanie to ma realizować.

Konieczna jest zatem stała formacja wszystkich członków Kościoła i wspólnot w Kościele, a także osób i wspólnot życia konsekrowanego.

Temu też służy program duszpasterski Kościoła w Polsce rozpisany na lata 2013-2017, którego hasłem są słowa: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa”. Realizowany jest w czterech etapach rozpisanych na poszczególne lata i tematy: Wierzę w Syna Bożego (2013/2014), Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię (2014/2015), Nowe życie w Chrystusie (2015/2016), Idźcie i głoście (2016/2017). Każdy rok duszpasterski został powiązany ze znakiem nawiązującym do liturgii chrztu. Są to kolejno: świeca, krzyż, woda i biała szata oraz olej.

Rok duszpasterski 2016-2017 podejmuje rzeczywistość zawartą w jego haśle: „Idźcie i głoście”. Jego tematykę stanowi więc misja i świadectwo, do czego otrzymaliśmy na chrzcie namaszczenie Duchem Świętym, a czego widzialnym znakiem jest namaszczenie olejem Krzyżma.

Wokół tego hasła skoncentrowany jest tegoroczny program formacyjny życia konsekrowanego w naszej Ojczyźnie. Po przeżyciu w roku ubiegłym tajemnicy Chrztu, będącego źródłem „nowego życia w Chrystusie” w wymiarze indywidualnym, kościelnym i narodowym, przychodzi czas na podjęcie wynikających z tego faktu zadań.

W prezentowanym programie znajdziemy propozycje tematów do konferencji, do osobistej medytacji oraz zadań do wypełnienia. Załączone teksty, propozycje i myśli stanowią jedynie pewną sugestię, która może i powinna być ubogacona pomysłowością organizatorów dni skupienia, konferencjonistów, konkretnej wspólnoty. Jednak tym, co w tym roku wymaga zwrócenia szczególnej uwagi, to odnalezienie siebie w Kościele i w jego misji, jak i poznanie na ile moja wspólnota i ja sam osobiście jestem wierny misji Kościoła, jaką powierzył mu Chrystus, jego Głowa i Oblubieniec. Chodzi więc o przypomnienie i ożywienie w naszej tożsamości, duchowości i apostolstwie zapominanego niekiedy, a tak istotnego, eklezjalnego wymiaru życia konsekrowanego.

W załączniku do Programu zawarta jest zwięzła statystyka ukazująca przestrzenie, w których żeńskie zgromadzenia zakonne w Polsce realizują aktualnie misję Idźcie i głoście. Dane mogą posłużyć jako informacja i ożywienie świadomości naszego udziału w misji Kościoła.

Do tematu każdego dnia skupienia przypisany jest święty patron i jakaś jego myśl, jako przykład dojrzałości życia chrześcijańskiego we wszystkich jego wymiarach. Święci, dojrzali w wierze chrześcijanie, pomagają nam podążać w tym świecie po drogach, na które Chrystus posłał Kościół i nas w Kościele. Ożywienie naszej odpowiedzialności za głoszenie Chrystusa, który „jest tą zasadniczą drogą Kościoła” (RH 13), za zbawienie człowieka, który jest „jest pierwszą drogą, po której winien kroczyć Kościół w wypełnianiu swojego posłannictwa,jest pierwszą i podstawową drogą Kościoła, drogą wyznaczoną przez samego Chrystusa, drogą, która nieodmiennie prowadzi przez Tajemnice Wcielenia i Odkupienia” (RH 14).

Oblubienica Chrystusa, Kościół, ale także osoba konsekrowana, jako oblubienica przejęta miłością Chrystusa, swojego Oblubieńca, jest Jego najbliższą współpracownicą w realizacji dzieła zbawienia, którego Chrystus wciąż dokonuje.

Nakaz Chrystusa „idźcie i głoście” obowiązuje wszystkich w Kościele. Osoba konsekrowana winna zatem zgodnie z tym nakazem podjąć decyzję wyjścia, czyli zostawienia wszystkiego co może ją spowalniać w realizacji posłannictwa, jakie otrzymała. Jeśli nie głosi się Chrystusa, a wymaga to nawrócenia misyjnego, to znaczy, że się za Nim nie idzie. Czy wtedy życie nasze będzie interesującą propozycją Chrystusa dla ludzi naszego czasu? Natomiast czytelność tożsamości innych pociąga. Idziemy z wami, bo widzimy, że z wami jest Bóg (Za 8).

Wrzesień 2016

Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam (J 20, 21).
Misja Chrystusa i misja Kościoła
(Patron dnia skupienia - św. Jan Paweł II)

Kościół nie może odstąpić człowieka, którego „los” – to znaczy wybranie i powołanie, narodziny i śmierć, zbawienie lub odrzucenie – w tak ścisły i nierozerwalny sposób zespolone są z Chrystusem (RH 14).

Misja Chrystusa i Kościoła dotyczą planu zbawienia. Planu zbawienia nie wymyślił człowiek. Stworzył go Bóg – jest to więc Boży plan zbawienia człowieka. Bóg realizuje go przez posłanników powierzając im do spełnienia konkretną misję. Pierwszym posyłającym jest Bóg Ojciec. Ojciec posłał Syna, który odkupił świat i posłał Ducha Świętego.

Jezus Chrystus posłany przez Ojca (por. J 1, 1-5. 9-12; KKK 858), posyła Apostołów i Kościół. „Ustanowił Dwunastu, aby mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki” (Mk 3, 13-14). W nich i przez nich Jezus kontynuuje otrzymaną misję: „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20,21). Ich posłanie jest przedłużeniem Jego posłania (por. LG 17; EK, t. 16, s. 43). Celem misji Jezusa Chrystusa jest odkupienie i zbawienie człowieka.

„Staliśmy się uczestnikami owego posłannictwa Chrystusa-Proroka, poprzez które spełniamy wraz z Nim posługę Bożej prawdy w Kościele. Odpowiedzialność za prawdę Bożą oznacza równocześnie jej umiłowanie i dążność do takiego zrozumienia, które nam samym, a także i drugim, tę prawdę może przybliżyć w całej jej zbawczej mocy, w jej wspaniałości, w całej głębi i prostocie zarazem” (RH 19).

Kościół z natury jest misyjny (por. Ad gentes, 2).

Misyjność jest wpisana w samo serce każdej formy życia konsekrowanego.W takiej mierze, w jakiej życie osoby konsekrowanej jest oddane wyłącznie Ojcu (por.Łk2, 49;J4, 34), opanowane przez Chrystusa (por.J15, 16;Ga1, 15-16) i ożywiane przez Ducha (por.Łk24, 49;Dz1, 8; 2, 4), współdziała ona skutecznie z misją Pana Jezusa (por.J20, 21), przyczyniając się w sposób niezwykle głęboki do odnowy świata. (VC 25).

Zadanie (propozycje do wyboru):

Lektura encykliki Jana Pawła II Redemptor hominis, cz. IV.

Odczytać swoje Konstytucje dotyczące misyjnego zadania Zgromadzenia i w tym świetle zrewidować swoje życie

Październik 2016

Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! (Mk 16, 15).
Misje ad gentes
(Patron dnia skupienia - św. Maksymilian Kolbe)
Tylko miłość jest twórcza (św. Maksymilian Kolbe)

Bogu chodzi o każdego człowieka i o cały świat. „Kościół posłany przez Boga do narodów, aby był "powszechnym sakramentem zbawienia", usiłuje głosić Ewangelię wszystkim ludziom z najgłębszej potrzeby własnej katolickości oraz z nakazu swego Założyciela” (AG 1).

„Kościół ofiarowuje ludziom Ewangelię, dokument proroczy, odpowiadający na wymogi i dążenia ludzkiego serca, który jest zawsze „Dobrą Nowiną”. Kościół nie może zaprzestać głosić, że Jezus przyszedł, by objawić oblicze Boga i wysłużyć, przez krzyż i zmartwychwstanie, zbawienie dla wszystkich ludzi. Na pytanie: „Dlaczego misje?” odpowiadamy z wiarą i doświadczeniem Kościoła, że otwarcie się na miłość Chrystusa jest prawdziwym wyzwoleniem. W Nim i tylko w Nim zostajemy wyzwoleni od wszelkiej alienacji i zagubienia, od zniewolenia przez moce grzechu i śmierci. Chrystus jest naprawdę „naszym pokojem” (Ef 2, 14) i „miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5, 14), nadając sens i radość naszemu życiu. Misje są sprawą wiary, są dokładnym wskaźnikiem naszej wiary w Chrystusa i w Jego miłość ku nam” (RMi 11).

„Przepowiadanie Chrystusa «jest pierwszym zadaniem misji Kościoła» i ma na celu nawrócenie, «to znaczy pełne i szczere przylgnięcie do Chrystusa i do jego Ewangelii». W zakres działalności misyjnej wchodzi także proces inkulturacji oraz dialog międzyreligijny. Osoby konsekrowane winny przyjąć wyzwanie inkulturacji jako zachętę do owocnej współpracy z łaską w obcowaniu z różnymi kulturami (VC 79).

Idźcie na cały świat – przestrzeń. Głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu –stworzenie oczekuje objawienia się synów Bożych niosących Ewangelię wyzwalającą z zepsucia (por. Rz 8, 18-22). „Jesteśmy powołani, by stawać się misjonarzami nowej ewangelizacji poprzez codzienne świadectwo o Słowie, które zbawia” (Jan Paweł II, Orędzie na Światowy Dzień Pokoju 1993). Osoby konsekrowane misjonarzami nowej ewangelizacji.

Ochrzczeni na mocy sakramentu chrztu i bierzmowania (por. VC 30) są posłani przez Chrystusa w Kościele i jako Kościół z orędziem Ewangelii. Osoby konsekrowane mają to czynić w duchu ich charyzmatu i w wierności regule. Misyjna owocność życia konsekrowanego od tego zależy (por. RMi 69-70). „Najważniejszym przejawem misji nie są bowiem zewnętrzne dzieła, ale przede wszystkim uobecnianie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo” (VC 72).

„Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5,14) - aby członkowie każdego Instytutu mogli powtórzyć te słowa za Apostołem! Takie bowiem jest zadanie życia konsekrowanego: pracować we wszystkich częściach świata dla umocnienia i rozszerzenia Królestwa Chrystusa, głosząc Ewangelię wszędzie, nawet w najdalszych regionach (VC 78).

Zadanie:

Rodzaj gazetki ściennej o pracy na misjach prowadzonych przez zgromadzenie.

Nabożeństwo misyjne w swojej wspólnocie, czy parafii,

Spotkanie z misjonarzem lub misjonarką

Listopad 2016

Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie,
niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Mt 16, 24).
„Idźcie” - odwaga wyjścia
(Patron dnia skupienia – bł. Michał Tomaszek i bł. Zbigniew Strzałkowski)
Mocni w wierze, płonący miłością, posłańcy pokoju, aż do męczeństwa - Napis na grobach męczenników

Idźcie. Moc słowa „Idź”, „idźcie” – trzeba wyruszyć i zanieść orędzie Chrystusa: kerygmat, katecheza. „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8). Idźcie – wyjdźcie. Opuścić wygodę, własne wizje. Wyjść to znaczy coś zostawić za sobą, by podjąć i wypełnić misję (EG 46. 88. 272. 273). „Jest sprawą żywotną, aby Kościół, przyjmując wiernie wzór Mistrza, wychodził dzisiaj głosić Ewangelię wszystkim ludziom, wkażdym miejscu, przy każdej okazji, nie zwlekając, bez niechęci ibez obaw” (EG 20)

„W Słowie Bożym pojawia się nieustannie ten dynamizm «wyjścia», jaki Bóg pragnie wzbudzić w wierzących. Abraham przyjął wezwanie do wyruszenia do nowej ziemi (por. Rdz 12, 2-3). Mojżesz usłyszał Boże wezwanie: «Idź przeto teraz, oto posyłam cię» (Wj 3, 10) i wyprowadził lud do Ziemi Obiecanej (por. Wj 3, 17). Do Jeremiasza powiedział: «pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę» (Jr 1, 7). Dzisiaj w Jezusowym «idźcie» są nieustannie obecne nowe scenariusze i wyzwania misji ewangelizacyjnej Kościoła. Wszyscy jesteśmy wezwani do tego misyjnego «wyjścia». Każdy chrześcijanin i każda wspólnota winni rozeznać, jaką drogą powinni kroczyć zgodnie z wezwaniem Pana, jednak wszyscy jesteśmy zaproszeni do przyjęcia tego wezwania: wyjścia z własnej wygody i zdobycia się na odwagę, by dotrzeć na wszystkie peryferie potrzebujące światła Ewangelii” (EG 20).

„Wyjście” jest konieczne, ale możliwe jest dzięki nawróceniu pastoralnemu i misyjnemu (por. EG 25-33; Dokument z Aparecida, nr 365-372)

Pójdź za Mną. Idźcie - widząc przed sobą „plecy Jezusa”.

Pójście za Jezusem domaga się zaparcia siebie samego. Potrzeba teologicznego rozumienia krzyża i zaparcia się siebie, bez psychologizowania. Krzyż to nie stres, ale moc i mądrość Boża (por. 1 Kor 1, 24-25). Potrzebne jest nowe spojrzenie na ascezę jako na bardzo skuteczną pomoc kształtującą duchowość misyjną oraz dążenie do prawdziwej świętości, ponieważ „powołanie misyjne ze swej natury wypływa z powołania do świętości” (RMi 90). Pomagając opanować i korygować skłonności ludzkiej natury zranionej przez grzech – jest niezbędnie potrzebna także osobie konsekrowanej, aby mogła ona dochować wierności swemu powołaniu i iść za Jezusem drogą Krzyża (por. RMi 87. 88; VC 25. 38).

Zadanie:

Rachunek sumienia dotyczący tego, co mnie w życiu dynamizuje a co powstrzymuje od ożywiania ducha misyjności – jakie pragnienia, przyzwyczajenia, wygody i inne …

Podjąć kroki w kierunku wyjścia ze swego duchowego zamknięcia

Przemyśleć kroki otwarcia się na środowiska osób innych kultur w naszym kraju

Grudzień 2016

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał,
aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3, 16).
„Głoście” – świadectwo wspólnoty
(Patron dnia skupienia - św. Teresa od Jezusa)
Niech nic cię nie smuci, niech nic cię nie przeraża, wszystko mija, lecz Bóg jest niezmienny. Cierpliwością osiągniesz wszystko; Temu, kto posiadł Boga, niczego nie braknie. Bóg sam wystarczy. Solo Dios basta! (św. Teresa od Jezusa)

Głoście. „Należy z ufnością przedkładać wszystkim propozycję Chrystusa” (NMI 40). Patrzeć na Jezusa i oczami Jezusa (LF 18). Głosić Ewangelię nadziei (EinE 48). „W dziejach Kościoła nie zabrakło mężczyzn ikobiet konsekrowanych Bogu, którzy na mocy szczególnego daru Ducha Świętego pełnili autentyczną posługę prorocką, przemawiając wimieniu Boga do wszystkich, nawet do Pasterzy Kościoła” (VC 84).

„Pierwszą misję osoby konsekrowane mają pełnić wobec samych siebie i czynią to, kiedy otwierają własne serca na działanie Ducha Chrystusa” (VC 25). Potrzeba pogłębiania odwagi i dynamiki głoszenia Ewangelii słowem, stylem życia i takimi postawami wobec osób we wspólnocie i wobec innych ludzi, które są owocem przemiany dokonanej w nas przez Ewangelię. W tej misji nie może być przerw na sprawy prywatne. Życie konsekrowane jest życiem ewangelicznym, poważnym potraktowaniem radykalizmu Ewangelii naprzód we wspólnocie, potem na zewnątrz. W przeciwnym wypadku zamiast być misjonarzami bylibyśmy antyświadkami Ewangelii.

„Cały Kościół liczy bowiem bardzo na świadectwo wspólnot, które napełnia „wesele i Duch Święty” (Dz 13, 52). Już samo życie braterskie jest czynnym proroctwem w społeczeństwie, które odczuwa głęboką — choć czasem nieuświadomioną — tęsknotę za braterstwem bez granic. Wierność własnemu charyzmatowi nakazuje osobom konsekrowanym, by dawały wszędzie świadectwo jednoznaczne i jawne — na wzór proroków, którzy nie boją się narazić nawet własnego życia” (VC 85).

„Oprócz misji głoszenia Ewangelii każdemu stworzeniu (por. Mt 28, 19-20) Chrystus Pan zlecił swoim uczniom życie w jedności, „aby świat uwierzył”, że Jezus jest posłany przez Ojca, któremu należy się pełne posłuszeństwo w wierze (por. J 17, 21). Braterstwo ma zatem ogromne znaczenie, ponieważ jest znakiem, który ukazuje boskie pochodzenie chrześcijańskiego orędzia i którego moc otwiera serca na wiarę. Dlatego „podstawowym warunkiem owocności życia zakonnego jest właściwa jakość życia braterskiego we wspólnocie” (ŻBW 54; zob. także ŻBW 58).

„Zostaliście przez Chrystusa „wybrani ze świata” i świat potrzebuje Waszego wybrania (…). Uczestniczycie w tym posłannictwie, w apostolskiej misji Kościoła. Uczestniczycie w sposób szczególny, Wam tylko właściwy, wedle Waszego „własnego daru” (por. 1 Kor 7,7)”. (Jan Paweł II, List Apostolski do wszystkich osób konsekrowanych we wspólnotach zakonnych oraz instytutach świeckich z okazji Roku Maryjnego)

Wspólnota życia konsekrowanego ma być nie tylko ewangeliczna, ale również ewangelizacyjna (por. EG 24).

Zadanie:

Wspólne obejrzenie filmu np. o bł. Matce Teresie z Kalkuty (lub o innych misjonarzach) i rozmowa na jego temat pod kątem odwagi wychodzenia ku ludziom głównych ich bohaterów i wspólnoty.
Zastanowić się do czego Pan wzywa naszą wspólnotę w obecnym czasie, w naszym środowisku - podjąć konkretny krok w kierunku potrzebujących.
Przemyśleć wezwanie jakie skierował do osób konsekrowanych św. Jan Paweł II w przemówieniu wygłoszonym w Kielcach w 1991 r. i w Orędziu przekazanym na Jasnej Górze 4 czerwca 1997 r.

Styczeń 2017

Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim (Łk 2, 40); Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi (Łk 2, 52).
Głosić „Ewangelię życia” (Patron dnia skupienia - św. Gianna Beretta Molla)
Każde powołanie jest powołaniem do macierzyństwa, fizycznego, duchowego, moralnego. Bóg złożył w nas instynkt życia. Kapłan jest ojcem, siostry zakonne są matkami, matkami dusz. Biada tym młodym ludziom, którzy nie przyjmują powołania do rodzicielstwa. Każdy musi przygotować się do własnego powołania (św. Gianna Beretta Molla)

„Ewangelia życia jest przeznaczona dla całej ludzkiej społeczności. (…) «Lud życia» raduje się z tego, że może dzielić się swoją misją z wieloma innymi, dzięki czemu coraz liczniejszy staje się «lud dla życia», a nowa kultura miłości i solidarności może wzrastać i służyć prawdziwemu dobru ludzkiego społeczeństwa” (EV 101; por. EV 82 i EV 42).

„Potrzebna jestpowszechna mobilizacja sumień i wspólny wysiłek etyczny, aby wprowadzić w czynwielką strategię obrony życia. Wszyscy razem musimy budować nową kulturę życia: nową, to znaczy zdolną podejmować i rozwiązywać istniejące dziś, a dawniej nieznane problemy związane z ludzkim życiem; nową, to znaczy bardziej zdecydowanie i czynnie przyjętą przez wszystkich chrześcijan; nową, to znaczy zdolną pobudzić do poważnej i śmiałej konfrontacji kulturowej z wszystkimi. Nagląca potrzeba tej odnowy kultury wynika z sytuacji dziejowej, w jakiej obecnie żyjemy, ale przede wszystkim jest zakorzeniona w samej misji ewangelizacyjnej, powierzonej Kościołowi. Ewangelia bowiem zmierza do «przemienienia od wewnątrz i odnowienia ludzkości»; jest jak zaczyn, który zakwasza całe ciasto (por. Mt 13, 33) i dlatego ma przenikać wszystkie kultury i ożywiać je od wewnątrz, aby wyrażały całą prawdę o człowieku i o jego życiu” (EV 95).

„Kościół bardzo liczy na specyficzny wkład kobiet konsekrowanych w rozwój nauki, obyczajów, życia rodzinnego i społecznego, zwłaszcza w dziedzinach związanych z obroną godności kobiety i z poszanowaniem życia ludzkiego. Istotnie, «kobiety mają do odegrania rolę wyjątkową, a może i decydującą, w sferze myśli i działania: mają stawać się promotorkami nowego feminizmu, który nie ulega pokusie naśladowania modeli maskulinizmu, ale umie rozpoznać i wyrazić autentyczny geniusz kobiecy we wszystkich przejawach życia społecznego, działając na rzecz przezwyciężania wszelkich form dyskryminacji, przemocy i wyzysku” (VC 58; zob. także VC 33). „Szukajcie nowych dróg wprowadzania Ewangelii we wszystkie dziedziny ludzkiej rzeczywistości, pamiętając, że nowa ewangelizacja nie może pominąć głoszenia wiary isprawiedliwości, obrony niepodważalnego prawa do życia od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci oraz ukazywania tajemnicy Kościoła — Mistycznego Ciała Chrystusa.” (Jan Paweł II, Orędzie do osób konsekrowanych, Częstochowa 1997)

Zadanie:
Film lub lektura książki o św. Bakhicie, o bł. Beretta Molla…
Jakie jest nasze zaangażowanie osobiste i wspólnotowe na rzecz życia? Czy wykorzystujemy wszystkie okazje by promować życie?

Luty 2017

Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5,5);
Miłość Chrystusa przynagla nas (2 Kor 5, 14). Ślub czystości – misja kapłańska (Patron dnia skupienia - św. Teresa od Dzieciątka Jezus)
W sercu Kościoła pragnę być miłością (św. Teresa od Dzieciątka Jezus)

Chrystus jest Arcykapłanem Nowego Przymierza. Nowy Lud nabył swoją krwią i uczynił go ludem kapłańskim (por. 1 P 2, 9-10). Jako Syn Boży, Arcykapłan, całkowicie należy do Ojca. Od momentu Wcielenia człowieczeństwo Jezusa Chrystusa, ściśle zjednoczone z Bóstwem, stało się narzędziem odkupienia ludzkości. Chrystus stał się Pośrednikiem zbawienia, Kapłanem. Kościół ma udział w Jego kapłaństwie i kapłańskim posłannictwie (por. LG 10).

Osoby konsekrowane także w tym posłannictwie uczestniczą. Realizują kapłaństwo wspólne przez składanie duchowych ofiar (por. Hbr 13, 15-17; LG 10-11), zgodnie z zachętą św. Pawła „abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej” (Rz 12, 1). Ślubowana czystość jest wyrazem przynależności do Chrystusa Oblubieńca poprzez całkowity dar z samego siebie ze względu na Królestwo Boże. Uważana jest „za «bramę» do całego życia konsekrowanego” (VC 32).

„Czystość celibatariuszy i dziewic, jako wyraz oddania się Boguniepodzielnym sercem(por.2 Kor7, 32-34), jest odblaskiem nieskończonej miłości łączącej trzy Boskie Osoby w tajemniczej głębi życia trynitarnego; miłości, której Słowo Wcielone dało świadectwo aż po ofiarę z własnego życia; miłości, która „rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego” (Rz5, 5), przynaglającego nas, byśmy odpowiedzieli na nią całkowitą miłością do Boga i do braci” (VC 21).

Zadanie:
Lektura książki: św. Teresa od Dzieciątka Jezus, Żółty zeszyt.
Odczytać swoje Konstytucje dotyczące ślubu czystości i odnowić go we wspólnocie

Marzec 2017

Życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2, 20).
Ślub ubóstwa – misja prorocka
(Patron dnia skupienia - św. Franciszek Salezy i św. Brat Albert)
Po co się niepokoić, wszak Bóg w nas, a my w Nim, a poza tym wszystko takie mało znaczące (św. Brat Albert).

Dobre słowo zmniejsza gniew jak woda ogień; dobrocią można uczynić owocnym każdy teren. Więcej much łapie się na krople miodu niż na baryłkę octu (św. Franciszek Salezy).

Kościół ma udział w prorockim posłannictwie Chrystusa (por. LG 12). „Prorockie zadanie życia konsekrowanego polega na przypominaniu zamysłu Bożego wobec ludzi i na służeniu mu: zamysł ten został objawiony w Piśmie Świętym, a można go też odkryć śledząc uważnie znaki opatrznościowego działania Bożego w dziejach. Jest to zamysł zbawienia i pojednania ludzkości (por. Kol 2, 20-22). Aby właściwie spełniać tę posługę, osoby konsekrowane muszą przeżyć głębokie doświadczenie Boga i uświadomić sobie wyzwania swojej epoki, odkrywając ich głęboki sens teologiczny w drodze rozeznawania dokonywanego z pomocą Ducha Świętego. W rzeczywistości bowiem w wydarzeniach historycznych często ukryte jest Boże wezwanie do działania zgodnego z Jego zamiarami przez żywy i owocny udział w sprawach naszych czasów” (VC 73). Jego podstawowy sens polega na doświadczeniu o tym, że Bóg jest prawdziwym bogactwem ludzkiego serca (VC 90).

„Nie można być świadkiem Boga, jeśli się do Niego nie należy całym sercem” (Jan Paweł II, Przemówienie do osób konsekrowanych, Kielce 1991).

„Misjonarz jest człowiekiem Błogosławieństw. Jezus zanim wyśle Dwunastu na głoszenie Ewangelii, poucza ich, wskazując im misyjne drogi: ubóstwo, łagodność, gotowość przyjęcia cierpień i prześladowań, pragnienie sprawiedliwości i pokoju, miłość, czyli właśnie Błogosławieństwa realizowane w życiu apostolskim (por. Mt 5, 1-12). /…/ Znamiennym rysem autentycznego życia misjonarza jest radość wewnętrzna płynąca z wiary. W świecie udręczonym i przytłoczonym tylu problemami, skłaniającym się ku pesymizmowi, głosiciel Dobrej Nowiny winien być człowiekiem, który w Chrystusie odnalazł prawdziwą nadzieję” (RMi 91).

Podstawowy sens ubóstwa „polega na świadczeniu o tym, że Bóg jest prawdziwym bogactwem ludzkiego serca” (VC 90). „Ubóstwogłosi, że Bóg jest jedynym prawdziwym bogactwem człowieka. Przeżywane na wzór Chrystusa, który „będąc bogaty (...) stał się ubogim” (2 Kor8, 9), wyrażacałkowity dar z siebie, jaki składają sobie nawzajem trzy Osoby Boskie. Ten dar przelewa się w stworzenie i objawia się w pełni we Wcieleniu Słowa i w Jego odkupieńczej śmierci” (VC 21).

„Dzielenie się dobrami – także duchowymi – było od początku podstawą wspólnoty braterskiej. Ubóstwo jednostek determinuje prosty i surowy styl życia, co nie tylko uwalnia od troski o dobra osobiste, ale zawsze wzbogaca wspólnotę, która może dzięki temu skuteczniej poświęcać się służbie Bogu i ubogim. (…) Wspólnota «ubogich» potrafi być solidarna z ubogimi i ukazywać serce ewangelizacji, ponieważ uobecnia w praktyce przemieniającą moc błogosławieństw” (ŻBW 44).

Zadanie:

Sprawdzę moje „ubóstwo”, od którego jestem uzależniony w myśleniu, decyzjach i dysponowaniu czasem.

Odczytać swoje Konstytucje dotyczące ślubu ubóstwa i odnowić go we wspólnocie.

Kwiecień 2017

Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! (2 Kor9, 16).
Ślub posłuszeństwa – misja królewska
(Patron dnia skupienia – bł. Honorat Koźmiński)
Wierzcie mi, że każdy akt cnoty chrześcijańskiej, każdy akt zaparcia, upokorzenia, (...) prostego posłuszeństwa, ubóstwa, umartwienia i wzgardy świata, równie jak gorliwe nauczanie, jest jakby nową cegiełką położoną dla naprawy wyłomu Kościoła świętego (Bł. O. Honorat).

Kościół uczestniczy w posłannictwie królewskim Chrystusa.

Uczestniczyć w posłannictwie królewskim Chrystusa to znaczy odnajdować w sobie i w drugich tę szczególną godność Bożego powołania, którą można określić jako «królewskość». Godność ta wyraża się w gotowości służenia na wzór Chrystusa, który nie przyszedł, aby Jemu służono, ale by On służył (por.Mt20, 28). Jeśli zaś w świetle tej Chrystusowej postawy prawdziwie «panować» można tylko «służąc» — to równocześnie «służenie» domaga się tej duchowej dojrzałości, którą należy określić właśnie jako «panowanie». Aby umiejętnie i skutecznie służyć drugim, trzeba umieć panować nad samym sobą, trzeba posiadać cnoty, które to panowanie umożliwiają. Nasze uczestnictwo w królewskim posłannictwie Chrystusa — w Jego właśnie «królewskiej posłudze» — jest ściśle związane z każdą dziedziną moralności chrześcijańskiej i ludzkiej zarazem” (RH 21; por. VC 91).

Królewskość służby niesie ze sobą troskę o zbawienie człowieka, a ono jest wolą Bożą. Posłuszeństwo woli Bożej kształtuje w nas postawę służby człowiekowi, aby był zbawiony i doszedł do poznania prawdy (por. 1 Tm 2, 4).

Wzorem posłuszeństwa jest Jezus Chrystus (por. J 4, 34; Flp 2, 5-8). Jego posłuszeństwo Ojcu wyraża się w wypełnieniu Jego woli i dokonaniu dzieła odkupienia. Dzięki temu stał się Przewodnikiem naszego zbawienia (por. Hbr 2, 10). Posłuszeństwo jest znakiem przynależności do Boga (Mt 12, 50) i warunkiem dokonywania dzieła Bożego. Brak posłuszeństwa pozbawia nasze działania charakteru dzieła Bożego.

„Posłuszeństwopraktykowane na wzór Chrystusa, którego pokarmem było wypełnianie woli Ojca (por.J 4, 34), objawia wyzwalające pięknouległości synowskiej, a nie niewolniczej, wzbogaconej poczuciem odpowiedzialności i przenikniętej wzajemnym zaufaniem: to zaufanie jest doczesnym odblaskiemharmonii miłości, właściwej trzem Boskim Osobom” (VC 21).

„Posłuszeństwo jest odpowiedzią na plan Boga, który powierza grupie osób specjalne zadanie (ŻBW 44).

Zadanie:
Zobaczyć u swojego założyciela i w historii zgromadzenia znaki i owoce posłuszeństwa Bogu, Kościołowi, przełożonym oraz królewskiej służby ludziom.
Odczytać swoje Konstytucje dotyczące ślubu posłuszeństwa i odnowić go we wspólnocie

Maj 2017

Uczyńcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2, 5).
Maryja – pierwsza misjonarka
Tobie, Jutrzenko zbawienia, powierzamy naszą drogę w nowym Millennium, aby pod Twoim przewodnictwem wszyscy ludzie odnaleźli Chrystusa, światłość świata i jedynego Zbawiciela.(Jan Paweł II, z Aktu zawierzenia świata Matce Bożej)

Maryja, zgadzając się na słowo Boże, stała się Matką Jezusa, a przyjmując zbawczą wolę Bożą całym sercem, nie powstrzymana żadnym grzechem, całkowicie poświęciła samą siebie, jako służebnicę Pańską, osobie i dziełu Syna swego, pod Jego zwierzchnictwem i wespół z Nim z łaski Boga wszechmogącego służąc tajemnicy odkupienia. Maryja, z wolną wiarą i posłuszeństwem czynnie współpracowała w dziele zbawienia ludzkiego (por. LG 56).

Słuchać Boga, aby wiedzieć, co mamy czynić.

„Maryja, po wydarzeniach zmartwychwstania i wniebowstąpienia, wszedłszy wraz z Apostołami do Wieczernika w oczekiwaniu Pięćdziesiątnicy, pozostała tam jako Matka uwielbionego Pana. Nie tylko była Tą, «która szła w pielgrzymce wiary i utrzymała wiernie swe zjednoczenie z Synem aż do Krzyża», ale była równocześnie tą „służebnicą Pańską”, którą Syn pozostawił jako Matkę wśród rodzącego się Kościoła: «Oto Matka Twoja». (RM 40).

„Jak Apostołowie po wniebowstąpieniu Chrystusa, Kościół winien zgromadzić się w Wieczerniku „z Maryją, Matką Jezusa” (Dz1, 14), by błagać o Ducha Świętego i otrzymać moc i odwagę do wypełnienia nakazu misyjnego. My również potrzebujemy, o wiele bardziej niż Apostołowie, by Duch nas przemienił i prowadził. U progu trzeciego tysiąclecia cały Kościół wezwany jest do głębszego przeżywania tajemnicy Chrystusa i pełnej wdzięczności współpracy z dziełem zbawienia. Czyni to z Maryją i tak jak Maryja, która jest dla niego Matką i wzorem: jest Ona wzorem macierzyńskiej miłości, jaka powinna ożywiać wszystkich tych, którzy w dziele misyjnego apostolstwa Kościoła współpracują nad odrodzeniem człowieka. Dlatego też «Kościół wzmocniony obecnością Chrystusa (...) pielgrzymuje w czasie do końca wieków, idąc na spotkanie Pana, który przychodzi, ale na tej drodze (...) kroczy śladamiwędrówkiodbytej przez Maryję Dziewicę»” (RMi 92).

Synowska więź z Maryją stanowi uprzywilejowaną drogę wierności wobec otrzymanego powołania oraz najskuteczniejszą pomoc do wzrastania w nim i przeżywania go w pełni (por. VC 28).

„Maryja zajmuje pierwsze miejsce wśród pokornych i ubogich Pana, którzy z ufnością oczekują od Niego zbawienia i dostępują go” (KKK 489).

Zadanie:
Akt zawierzenia Matce Bożej
Patrząc na Maryję oddającą swego Syna światu zrewidować swoje/wspólnoty zaangażowanie ewangelizacyjne. Podjąć konkretne kroki.

Bibliografia wybrana:
- Encyklopedia Katolicka, Lublin 1983, 1997, 2000. (EK)
- Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium. (LG)
- Sobór Watykański II, Dekret o misyjnej działalności Kościoła Ad gentes divinitus, (AG)
- Katechizm Kościoła Katolickiego, Poznań 1994. (KKK)
- Jan Paweł II, Encyklika Redemptoris Mater, Rzym 1987. (RM)
- Jan Paweł II, Encyklika Redemptoris misio, Watykan 1990. (RMi)
- Jan Paweł II, Encyklika Veritatis splendor, Rzym 1993. (VS)

- Jan Paweł II, Encyklika Evangelium vitae, Rzym 1995. (EV)

- Jan Paweł II, Adhortacji apostolska Vita consecrata, Rzym 1996. (VC)

- Jan Paweł II, Orędzie na Światowy Dzień Pokoju, Rzym 1993.

- Benedykt XVI, Nauczmy się wierzyć, Kraków 2013.

- Franciszek, Adhortacja Apostolska Ewangelii gaudium, Watykan 2013.

- Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Życie braterskie we wspólnocie, 1994. (ŻBW)

- Aparecida. Jesteśmy uczniami i misjonarzami Jezusa Chrystusa, aby nasze narody miały w Nim życie. Wydawnictwo „Przystanek Jezus”, Gubin 2014.

- Stefan Kardynał Wyszyński, Wypełniamy Jasnogórskie Śluby Narodu, Częstochowa 2016.

- Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, Żółty zeszyt, Kraków 2015.

- Jacques Marin, Ogień i radość, Warszawa 2012.

- Daniélou Jean, Trójca Święta i tajemnica egzystencji, Kraków 1994.

- Scott Hahn, Nieście Dobrą Nowinę. Wyzwania Nowej Ewangelizacji, Poznań 2015.

- Prado Flores, Nowi ewangelizatorzy dla Nowej Ewangelizacji, Poznań 2013.

- Augustyn George (i inni), Nowa Ewangelizacja. Impulsy do ożywienia wiary, Ząbki 2012.

- Dziewulski Grzegorz, Świadectwo chrześcijańskie jako znak wiarygodności Kościoła, Lublin 2010.

- Parzyszek Czesław, Nowa Ewangelizacja – drogą Kościoła do nadziei, Ząbki 2010.

- Parzyszek Czesław, Znaczenie nowej ewangelizacji dla odnowy współczesnego świata, Ząbki 2012.

- Balter Lucjan (red.), Nowa Ewangelizacja, Kolekcja Communio, t. 8., Poznań 1993.

- Fausti Silwano, Misja Kościoła, sprawa nielicznych czy zdanie dla wszystkich?, Kraków 2016.

Załącznik *

Informacja o pracy duszpasterskiej i charytatywnej zgromadzeń żeńskich w Polsce

Konferencja prasowa przed dniem życia konsekrowanego – 2016

Konferencja reprezentuje 103 zgromadzeń zakonnych tzw. czynnych w Polsce, mających 18.547 sióstr w 2233 domach zakonnych obecnych we wszystkich diecezjach. Ponadto 2038 sióstr pracuje poza granicami Polski: 366 sióstr w krajach na Wschodzie, 570 w krajach misyjnych i 1102 – w innych krajach. W dniu 31 grudnia 2015 roku było w naszych Zgromadzeniach: 17.331 profesek wieczystych, 734 profesek o ślubach czasowych, 273 nowicjuszek i 209 postulantek.

Zgromadzenia zakonne żeńskie uczestniczą czynnie w pracy apostolskiej, wychowawczej i charytatywnej Kościoła: w katechezie pracuje ok.2160 sióstr; w nauczaniu i wychowaniu – ok. 2664 (z nich 70 w uczelniach wyższych); w duszpasterstwie zdrowia – ok.1312 (w tym 37 lekarek, 223 pielęgniarki w szpitalach 830 w innych zakładach i ośrodkach, 29 pielęgniarek środowiskowych i 177 opiekunek parafialnych), 18 dzieł związanych z opieką medyczną (w tym jeden szpital i kilka przychodni i centrów rehabilitacji); 380 sióstr pracujących w tzw. wolnych zawodach (duszpasterstwo rekolekcyjne, poradnictwo psychologiczne, pedagogiczne, rodzinne i inne). Siostry prowadzą dzieła własne: związane z nauczaniem – 453 (375 przedszkoli, szkoły podstawowe, średnie i wyższe); 65 - bursy, internaty i domy dla studentek; 55 domów dziecka, 90 świetlic, 53 - inne dzieła pomocy dzieciom i młodzieży opuszczonej; 21 okien życia; 210 - domy opieki dla dzieci i dorosłych; 50 dzieł pomagających szczególnie osobom bezdomnym, stołówki, noclegownie itp., nie licząc codziennej, trudnej do opisanie i wyrażenia w cyfrach troski o potrzebujących, którymi zajmują się niemal wszystkie nasze wspólnoty; Na szczególną uwagę zasługuje powstała w ostatnich latach Sieć Bakhita do Spraw Przeciwdziałania i Pomocy Ofiarom Współczesnych Form Niewolnictwa. Jest międzyzakonną siecią współpracy i wsparcia, stworzoną w celu zwalczania i zapobiegania handlowi ludźmi oraz pomocy pokrzywdzonym w wyniku tego procederu (więcej na www.siecbakhita.com). Ponadto siostry pracują w dziełach prowadzonych przez inne podmioty Caritas, diecezje, parafie, urzędy i instytucje kościelne. Nadal powstają też organizowane przez siostry zakonne, centra i ośrodki pomocy duchowej: rekolekcje, dni skupienia, możliwości odpoczynku w klimacie spokoju i modlitwy. Organizuje się spotkania dla różnych grup dorosłych i młodzieży pragnących pogłębienia swej duchowości. Jest ich w obecnej chwili 109. Siostry prowadzą też 9 wydawnictw. Poza tym, co można ująć w cyfry i wykresy statystyczne, każda wspólnota ma własne pole działania i pomocy potrzebującym zarówno duchowej jak i materialnej; zarówna jako wspólnota, jak i przez poszczególne siostry.

Ważnym wkładem w duszpasterstwo Kościoła jest i jego bezpośrednie działanie modlitwa i cierpienie około 3 tysięcy sióstr związane z chorobą i zaawansowanym wiekiem.

* Materiał przygotowany przez Sekretariat KWPŻZZ w Polsce



Program formacji stałej życia konsekrowanego w Polsce
w roku duszpasterskim 2015/2016

NOWE ŻYCIE W CHRYSTUSIE

Wprowadzenie

Stała formacja życia konsekrowanego, zarówno osobista jak i wspólnotowa, jest nie tylko obowiązkiem, ale winna być potrzebą każdej osoby konsekrowanej i każdej wspólnoty życia konsekrowanego. Programy są ważną pomocą w prowadzeniu formacji w sposób uporządkowany.
Prezentowany program dla życia konsekrowanego w Polsce czerpie inspirację z Duszpasterskiego Programu Kościoła w Polsce na rok 2015-2016.

Logika Programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce rozpisanego na lata 2013-2017 prowadzi od wiary w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który stał się człowiekiem, jako bramy otwierającej drogę do źródła życia chrześcijańskiego, które jest nieustannym nawracaniem się i życiem wiarą w Ewangelię. Życie to, dzięki sakramentowi Chrztu św., jest życiem nowym w Chrystusie, który posyła żyjących w Nim, by głosili Go na całym świecie.
Zestawiając poszczególne lata Programu, z którymi związane są symbole: świeca, krzyż, woda i szata, dostrzegamy ewangeliczną i egzystencjalną logikę i dynamikę, której celem jest odrodzenie duchowe wszystkich ochrzczonych i Ojczyzny. Okazją szczególną ku temu jest 1050 rocznica Chrztu Polski i Światowe Dni Młodzieży w lipcu 2016 r. z udziałem Ojca Świętego Franciszka.

2013/2014 – „Wierzę w Syna Bożego”
2014/2015 – „Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię”
2015/2016 – „Nowe życie w Chrystusie”
2016/2017 – „Idźcie i głoście”

Propozycja tematyki formacyjnej dla życia konsekrowanego w Polsce

Zwyczajem lat ubiegłych przedstawiamy pewne propozycje i sugestie odnośnie do stałej formacji życia konsekrowanego w Kościele w Polsce. Jeśli mówimy o życiu konsekrowanym to zawsze mamy na uwadze, że jest ono w Kościele i w służbie Kościoła powszechnego i lokalnego, i jego posłannictwa. Papież Franciszek w Liście na Rok Życia Konsekrowanego napisał, że życie to jest duchowym kapitałem, „który przyczynia się do «rozwoju dobra całego ciała Chrystusa» (por. Lumen gentium, 43), a nie tylko rodzin zakonnych. «Życie konsekrowane jest darem dla Kościoła, rodzi się w Kościele, rozwija się w Kościele, całe jest zorientowane na Kościół». Dlatego, jako dar dla Kościoła, nie jest ono czymś wyizolowanym czy marginalnym, ale najgłębiej do niego należy, znajduje się ono w samym sercu Kościoła jako element decydujący o jego misji, ponieważ wyraża najgłębszy charakter powołania chrześcijańskiego i dążenie całego Kościoła-Oblubienicy ku jedności z jedynym Oblubieńcem; w związku z tym «należy (…) nienaruszalnie do jego życia i świętości» (ibid., 44)” (List, III, 5)

Program Kościoła jest także programem dla życia konsekrowanego.
Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2015/2016 skoncentrowany jest wokół hasła „Nowe życie w Chrystusie”. To nowe życie mające swoje źródło w sakramencie Chrztu św. znajduje się u podstaw życia konsekrowanego. Przez profesję rad ewangelicznych dokonuje się konsekracja osoby wybranej przez Boga, której powołanie do takiego życia zostało przez Kościół rozeznane i uznane. Profesja rad ewangelicznych dokonuje się na fundamencie Chrztu św., źródle nowego życia, które nacechowane jest radykalizmem upodabniającym do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego. Jest to, dokonująca się przez śluby, konkretyzacja życia chrześcijańskiego tak, że zostaje ono całkowicie oddane Bogu nade wszystko umiłowanemu. Dzięki temu życie konsekrowane staje się eschatologicznym znakiem „przyszłego wieku” (por. 2 Kor 4, 17), ku któremu podążamy za Chrystusem w czasie, który nazywa się „dziś”, będąc z Nim zjednoczeni przez Chrzest (konsekracja chrzcielna) i przez konsekrującą nas profesję rad ewangelicznych.

Podobnie jak w roku minionym propozycja tematyki formacyjnej zawiera sugestie tematyczne do konferencji i medytacji oraz propozycje zadań i celebracji we wspólnotach lokalnych i podczas spotkań międzyzakonnych.
Nowość życia w Chrystusie ma być szczególnie czytelna w tych, którzy przez śluby oddali swoje życie Chrystusowi Oblubieńcowi dla dobra Kościoła. Tylko tacy ludzie mogą obudzić i ożywić świat.

ROK 2015

Wrzesień

Miłość Boga źródłem życia. Stworzeni z miłości.
„W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata” (Ef 1, 4).

Kontemplacja miłości Boga, który jest Źródłem życia. Zdumienie miłością Boga. Stwórca życia, mój Stwórca. „Dzięki Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie” (Ps 139). „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” (Rdz 1, 27). „/…/ tchnienie Wszechmocnego mnie uczyniło” (Hb 33,4). „Zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył” (Ps 95,6).
Wdzięczność Bogu za dar życia. Stworzył mnie Bóg dla nieśmiertelności (por. Syr 4,6), nigdy istnieć nie przestanę (por. Syr 24, 9). Jesteśmy Jego własnością, „jesteśmy jego ludem, owcami jego pastwiska” ( Ps 100, 3).
„Przedwieczny Ojciec na skutek najzupełniej wolnego i niezgłębionego zamysłu swej mądrości i dobroci, stworzył cały świat, a ludzi postanowił wynieść do udziału w życiu Bożym” (LG 2; por. KKK 1700nn).
Bóg w Chrystusie wybrał nas przed założeniem świata. Zanim stworzył, już mnie wybrał. Bóg nie stwarza hurtem, lecz po imieniu i wie, w jakim celu.
Zadanie: Zobacz w dotychczasowej historii twojego życia znaki miłości Boga do ciebie. Staraj się patrzeć na codzienność, jako na nieustanną miłość Boga, który daje Ci życie.
Celebracja: Nabożeństwo wdzięczności za dar życia.

Październik

Zanurzeni w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa poprzez chrzest.
Zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć… abyśmy i my wkroczyli w nowe życie (Rz 6, 3-4).
Z miłości przeznaczył nas dla siebie, jako przybranych synów przez Jezusa
Chrystusa”(Ef 1, 5).

Nowe życie – nowy człowiek. Przez chrzest święty zostaliśmy zanurzeni w Chrystusa, zostaliśmy u s y n o w i e n i : „Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwanidziećmiBożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy.(…) Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy” (1 J 3, 1-2).
„Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej” (Ga 4, 6-7). „Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi.Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi.Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale” (Rz 8, 14-17).
Ukryci w Chrystusie (por. KKK 1003) – zanurzeni w Jego śmierć i zmartwychwstanie przez Chrzest (por. Kol 3, 1-4). Odkupienie to nowe stworzenie. Jezus Chrystus nas odkupił, niejako na nowo nas stworzył. „Człowiek zostaje w Tajemnicy Odkupienia na nowo potwierdzony, niejako wypowiedziany na nowo. Stworzony na nowo!” (RH 10).

Chrzest Chrystusa i chrzest nasz: „To jest mój Synumiłowany, w którym mam upodobanie” (Mt 3, 17) [por. KKK 335-337; 556]. Nowe życie otrzymane na Chrzcie św. przez obmycie wodą oraz namaszczenie olejem Krzyżma (konsekracja chrzcielna).
Skutki Chrztu (por. KKK 1265).
„Widzialne elementy sakramentalnego obrzędu chrztu oznaczają różne jego skutki. Zanurzenie w wodzie mówi o symbolice śmierci i oczyszczenia, a także o odrodzeniu i odnowieniu. Dwoma najważniejszymi skutkami chrztu są oczyszczenie z grzechów i nowe narodzenie w Duchu Świętym” (KKK 1262).
Symbolika wody: w Starym Przymierzu – KKK 1217 – 1222; w Nowym Przymierzu – KKK 1223-1225; w obrzędzie chrztu świętego – KKK 1238-1240. Symbolika białej szaty – Gal 3, 27; KKK 1243

Biała szata – symbol Chrystusa, w którego zostaję ubrany, przyobleczony.

Dar usynowienia w Chrystusie, przyobleczenie się w Chrystusa zobowiązuje do nowego życia, do życia dziecka Bożego. Na wzór Chrystusa. „Postępujcie jak dzieci światłości” (Ef 5, 8).

Zadanie: Przywołując obraz św. Jana Pawła II klęczącego przy chrzcielnicy w Wadowicach, stanę przy chrzcielnicy, dotknę jej, przeżegnam się z wdzięcznością za otrzymany chrzest.
Celebracja: Nabożeństwo w oparciu o 4 prawa życia duchowego. (Temat podejmują: Materiały duszpasterskie na lata 2015/2016; Materiały formacyjne Ruchu Światło Życie)

Listopad

Konsekracja poprzez profesję rad ewangelicznych
Dla mnie żyć to Chrystus (Flp 1, 21)
Powołanie do radykalnej formy życia chrześcijańskiego przez konsekrację, czyli profesję rad ewangelicznych. Proegzystencja konsekrowana. „Abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą świętą, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej” (Rz 12, 1).

„Przez chrzest chrześcijanin umarł już wprawdzie dla grzechu i został poświęcony Bogu, jednak aby mógł otrzymać obfitsze łaski chrztu, postanawia przez ślubowanie w Kościele rad ewangelicznych uwolnić się od przeszkód, które mogłyby go odwieść od gorliwej miłości i od doskonałego kultu Bożego, i jeszcze ściślej poświęca się służbie Bożej” (LG 44).
„Człowiek oddany umiłowanemu nade wszystko Bogu, ofiarowany Mu już przez chrzest, w stanie życia konsekrowanego bardziej wewnętrznie poświęca się służbie Bożej i oddaje się dla dobra całego Kościoła” (KKK 945; por. 916; zob. także: LG 44).
„Człowiek jest zdolny do takiej egzystencji „na wzór Chrystusa”, do jakiej zostało wezwanych w ciągu dziejów bardzo wielu ochrzczonych, jedynie na mocy specjalnego powołania i szczególnego daru Ducha Świętego. Konsekracja chrzcielna prowadzi tu bowiem do radykalnej odpowiedzi, polegającej na naśladowaniu Chrystusa przez przyjęcie rad ewangelicznych, wśród których pierwszą i najistotniejszą jest ślubowana czystość dla Królestwa niebieskiego” (VC 14; zob też: VC 19)

Zadanie: W dowolny sposób wyrażę wdzięczność: Bogu i osobom, którym zawdzięczam łaskę chrztu świętego i zakonnej konsekracji.
Celebracja: Umieszczę małą kropielnicę w domu zakonnym przy drzwiach (jeśli jej nie ma).
Żegnając się wodą święconą, świadoma mojej konsekracji, „w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, będę podejmować i ofiarowywać Bogu wydarzenia dnia.

Grudzień

Włączeni w Kościół, wspólnotę dzieci Bożych przez Chrzest,a we wspólnotę życia konsekrowanego przez śluby.
8 grudnia – Inauguracja Jubileuszowego Roku Bożego Miłosierdzia

Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła, wy, którzyście byli nie-ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym, którzyście nie dostąpili miłosierdzia, teraz zaś jako ci, którzy miłosierdzia doznali (1 P2, 9-10).

„Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia” (Ef 2, 4 n.).
Konsekracja chrzcielna czyni nas braćmi i siostrami – we wspólnocie Kościoła i Zgromadzenia. „To właśnie dzięki Kościołowi przez chrzest otrzymujemy wiarę i nowe życie w Chrystusie” (KKK 168). „Przede wszystkim chrzest jest jakby bramą, przez którą wchodzi się do Kościoła, i więzią jedności” (KKK 950).
Włączenie do Kościoła (KKK 1267-1270), żywego organizmu Ciała Chrystusa jest tym samym włączeniem do nowej wspólnoty dzieci Bożych: braci i sióstr. Usynowienie przez chrzest rodzi więzi komunii braterskiej. Pokrewieństwo sakramentalne jest fundamentem każdej wspólnoty w Kościele, jeśli ma mieć ona znamiona eklezjalności. Faworyzowanie jedynie relacji w wymiarze naturalnym i psychicznym może pozbawiać wspólnotę ducha braterstwa i jedności, a tym samym duchowego dynamizmu.
„W Kościele bowiem jako we wspólnocie Bożego Ludu, prowadzonego od wewnątrz działaniem Ducha Świętego, każdy ma “własny dar”, jak uczy św. Paweł (1 Kor 7, 7; por. 12, 7. 27; Rz 12, 6; Ef 4, 7). Ten zaś “dar”, będąc jego własnym powołaniem, własnym udziałem w zbawczym dziele Chrystusa, równocześnie służy drugim, buduje Kościół i buduje braterskie wspólnoty w różnym zakresie ludzkiego bytowania na ziemi” (RH 21).

Duch braterstwa jest możliwy dzięki duchowi miłosierdzia.
„Główną belką, na której wspiera się życie Kościoła, jest miłosierdzie /…/ Wiarygodność Kościoła weryfikuje się na drodze miłości miłosiernej i współczującej… Kościół żyje niewyczerpanym pragnieniem ofiarownia miłosierdzia” (Misericordiae Vultus 10).

Jeśli wspólnota życia konsekrowanego ma być prawdziwie nowa, to jej członkowie mają się charakteryzować nowością życia wynikającą naprzód z przyjętego chrztu, zanim będzie owocem złożonych ślubów, czyli nowej konsekracji.

Duch wspólnoty w Kościele i wzajemnej odpowiedzialności (por. Ef 4, 7-32; Kol 3, 5-17). „Jeden drugiegobrzemionanoście i tak wypełniajcieprawo Chrystusowe.Bo kto uważa, że jest czymś, gdy jest niczym, ten zwodzi samego siebie” (Ga 6, 2-3).
„Aby ukazać współczesnym ludziom swoje prawdziwe oblicze, Kościół pilnie potrzebuje takich wspólnot braterskich, które samym swoim istnieniem wnoszą wkład w nową ewangelizację, ponieważ w konkretny sposób ukazują owoce «nowego przykazania»” (VC 45).
„[…] mimo różnorodności form, życie braterskie we wspólnocie jawiło się zawsze jako radykalny wyraz wspólnego ducha braterstwa, który jednoczy wszystkich chrześcijan. Wspólnota zakonna to widzialny znak komunii, która jest fundamentem Kościoła, a jednocześnie zapowiedź jedności, do której dąży jako do swojego celu” (ŻBW 10).

Zadanie: Lektura dokumentu związanego z Rokiem i tajemnicą Miłosierdzia Bożego, np. Bulla Misericordiae vultus, Encyklika Jana Pawła II Dives in misericordia.
Celebracja: Przyjęcie świecy Jubileuszu Miłosierdzia, przy której wspólnota będzie się gromadzić na modlitwę inspirowaną Rokiem Świętym.

ROK 2016

Styczeń

Obudźcie świat. Udział w misji prorockiej Chrystusa
Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam (J 20,21).

Sakrament chrztu zobowiązuje do wyznawania wiary i do składania świadectwa wobec świata (por. KKK 1270; 1273). „Jak Ojciec Mnie posłał tak i Ja was posyłam” (J 20, 21).
„A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem” (por. J 14, 26.) „Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce” (Ps 119, 105).
Ochrzczeni, „odrodzeni (przez chrzest) jako synowie Boży, zobowiązani są do wyznawania przed ludźmi wiary, którą otrzymali od Boga za pośrednictwem Kościoła”, i uczestniczenia w apostolskiej i misyjnej działalności Ludu Bożego(KKK 1270).
„Prorockie zadanie życia konsekrowanego polega na przypominaniu zamysłu Bożego wobec ludzi i na służeniu mu: zamysł ten został objawiony w Piśmie Świętym, a można go też odkryć śledząc uważnie znaki opatrznościowego działania Bożego w dziejach. Jest to zamysł zbawienia i pojednania ludzkości (por. Kol2,20-22). Aby właściwie spełniać tę posługę, osoby konsekrowane muszą przeżyć głębokie doświadczenie Boga i uświadomić sobie wyzwania swojej epoki, odkrywając ich głęboki sens teologiczny w drodze rozeznawania dokonywanego z pomocą Ducha Świętego. W rzeczywistości bowiem w wydarzeniach historycznych często ukryte jest Boże wezwanie do działania zgodnego z Jego zamiarami przez żywy i owocny udział w sprawach naszych czasów” (VC 73).
„Oczekuję od was także tego, o co proszę wszystkich członków Kościoła: wyjścia z siebie, aby pójść na peryferie egzystencjalne. „Idźcie na cały świat” – to były ostatnie słowa, które Jezus skierował do swoich uczniów i które nadal dziś kieruje do każdego z nas (por. Mk 16,15). Cała ludzkość oczekuje: ludzie, którzy stracili wszelką nadzieję, rodziny przeżywające trudności, porzucone dzieci, ludzie młodzi, którym zamknięto wszelką przyszłość, opuszczeni chorzy i osoby starsze, bogaci, nasyceni dobrami i z pustką w sercu, mężczyźni i kobiety poszukujący sensu życia, spragnieni tego, co boskie… Nie zamykajcie się w sobie, nie dajcie się zatruć małymi kłótniami domowymi, nie bądźcie więźniami swoich problemów. Rozwiążą się one, jeśli wyjdziecie na zewnątrz i pomożecie innym w rozwiązywaniu ich problemów i głoszeniu dobrej nowiny. Znajdziecie życie – dając życie, nadzieję – dając nadzieję, a miłość – miłując” (Franciszek, List apostolski z okazji Roku Życia Konsekrowanego, II, 4) .
„Kościół ma misję głoszenia miłosierdzia Boga, bijącego serca Ewangelii, aby w ten sposób dotknąć serce i umysł każdego człowieka. Oblubienica Chrystusa czyni swoim zachowanie Syna Bożego, który wszystkim wychodzi naprzeciw, nie pomijając nikogo. W naszym czasie, w którym Kościół jest zaangażowany w nową ewangelizację, temat miłosierdzia wymaga, by go ponownie przedstawić z nowym entuzjazmem i z odnowioną działalnością duszpasterską. Jest to kluczowe dla Kościoła oraz dla wiarygodności jego głoszenia, aby żył on i świadczył w pierwszej osobie o miłosierdziu. Język Kościoła i jego gesty powinny przekazywać miłosierdzie tak, aby wejść w głębię serca ludzi i sprowokować ich do odnalezienia drogi powrotu do Ojca (Misericordiae Vultus 12).
Zadanie: W duchu własnego charyzmatu, idąc za wezwaniem papieża Franciszka „obudźcie świat”, wraz ze wspólnotą podejmiemy dodatkowe „wyjście” np. do rodzin(y) przeżywających(ej) trudności, itp.
Celebracja: Nabożeństwo Słowa Bożego – Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię (Mk 16, 15).

Luty

Oblubieńczy wymiar konsekracji zakonnej. Cała dla Boga.
Zakończenie Roku Życia Konsekrowanego.
Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2, 20).

Oblubienica zjednoczona ze swym Oblubieńcem; zjednoczona, gdyż żyje Jego życiem; zjednoczona, gdyż uczestniczy w Jego troistym posłannictwie (tria munera Christi); zjednoczona w takiej mierze, w jakiej „bezinteresownym darem” z siebie samej odpowiada na niewysłowiony dar miłości Oblubieńca, Odkupiciela świata. Odnosi się to do wszystkich w Kościele, do kobiet jak i do mężczyzn, odnosi się oczywiście również do tych, którzy są uczestnikami „kapłaństwa urzędowego”, które ma charakter służebny. W obrębie „wielkiej tajemnicy” Chrystusa i Kościoła wszyscy wezwani są do tego, aby — jako oblubienica — odpowiadać darem swego życia na niewysłowiony dar miłości Chrystusa, który sam jeden jako Odkupiciel świata jest Oblubieńcem Kościoła. W „królewskim kapłaństwie”, które jest powszechne, wyraża się równocześnie dar Oblubienicy” (MD 27).
Nowość życia oblubienicy Chrystusa to życie w radykalnej wierności Oblubieńcowi. Więź miłości, mająca swe źródło w miłości Chrystusa, kształtuje życie oblubienicy ślubującej totalne upodobnienie przez profesję zakonną do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, co kształtuje styl życia oblubienicy jako daru dla Chrystusa Oblubieńca. Św. Paweł widzi to jako trwanie przy Panu z godnością i z upodobaniem (por. 1 Kor 7, 35)

Oblubieńczość i przynależność. Oblubienica zaślubiona Chrystusowi przez akt profesji do Niego należy. Oblubienica ślubująca Bogu i zaślubiona przez Chrystusa: czysta, uboga, posłuszna.
„Szczególne znaczenie ma w życiu konsekrowanym wymiar oblubieńczy: ukazuje on, że Kościół powinien oddawać się w pełni i wyłącznie swemu Oblubieńcowi, od którego otrzymuje wszelkie dobro. W tym wymiarze oblubieńczym, właściwym dla całego życia konsekrowanego, zwłaszcza kobieta odnajduje swą tożsamość, odkrywając tu jak gdyby szczególny walor swej relacji z Chrystusem. (…) U Maryi szczególnie żywy jest wymiar oblubieńczej otwartości na przyjęcie Bożego życia, dzięki której może ono owocować w łonie Kościoła, otoczone jego niepodzielną dziewiczą miłością. Życie konsekrowane najczęściej bierze przykład z osoby Maryi, dziewiczej Oblubienicy. Z tej dziewiczej miłości wypływa niezwykła płodność, która wspomaga narodziny i wzrost Bożego życia w sercach. Wzorem Maryi, nowej Ewy, osoba konsekrowana wyraża swą duchową płodność przez otwarcie się na przyjęcie Słowa, aby swoim bezwarunkowym poświęceniem i żywym świadectwem przyczynić się do ustanowienia nowej ludzkości. Tak więc Kościół objawia w pełni swoje macierzyństwo zarówno przez to, że przekazuje Boże działanie, co jest misją powierzoną Piotrowi, jak i przez odpowiedzialne przyjmowanie Bożego daru, czego przykładem jest Maryja (VC 34).
„ W miłosierdziu mamy dowód tego jak Bóg nas kocha. On daje wszystko z siebie samego, zawsze, za darmo i nie prosząc o nic w zamian” (Misericordiae Vultus 14).„Oblubienica Chrystusa czyni swoim zachowanie Syna Bożego, który wszystkim wychodzi naprzeciw, nie pomijając nikogo” (Misericordiae Vultus 12).

Zadanie: Czynny udział w liturgii Dnia Życia Konsekrowanego i odnowienie ślubów.
Celebracja: Adoracja Najświętszego Sakramentu – Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2, 20). Dziękczynienie za dar Roku Życia Konsekrowanego i jego owoce.

Marzec

Miłosierni jak Ojciec. Konsekrowani do służby
„na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mt 20, 28)

„Cokolwiek uczyniliście… „(Mt 25, 31-46). „Chrystus, przez swoje posłuszeństwo aż do śmierci, udzielił swoim wiernym daru królewskiej wolności, by „przez zaparcie się siebie oraz przez życie święte pokonywali w sobie samych panowanie grzechu”. Ten, kto utrzymuje w karności swoje ciało i kieruje swoją duszą, nie pozwalając, by była ona niepokojona namiętnościami, jest panem siebie; słusznie może być nazwany królem, ponieważ umie panować nad samym sobą; jest wolny i niezależny oraz nie poddaje się w niewolę grzechu” (KKK 908).
Przez chrzest staliśmy się nie tylko członkami Kościoła, ale także wzięliśmy na siebie odpowiedzialność za Kościół. Stając się członkiem Kościoła, ochrzczony „nie należy już do samego siebie”(1 Kor 6,19), ale do Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał. Od tej chwili jest powołany, by poddał się innym i służył im we wspólnocie Kościoła, by był „posłuszny i uległy” (Hbr 13,17) przełożonym w Kościele, by ich uznawał z szacunkiem i miłością. Z chrztu wynikają odpowiedzialność i obowiązki. Ochrzczony posiada równocześnie prawa w Kościele; ma prawo do przyjmowania sakramentów, do karmienia się słowem Bożym i korzystania z innych pomocy duchowych Kościoła (KKK 1269).
Chrześcijanin należy do Chrystusa i „jest powołany, by poddał się innym i służył im (por. Ef 5,21; 1 Kor 16,15-16; J 13, 12-15) we wspólnocie Kościoła, by był ‹posłuszny i uległy› (Hbr 13,17) przełożonym w Kościele, by ich uznawał z szacunkiem i miłością (por. 1 Tes 5,12-13)”, (KKK 1269).
„Uczestniczyć w posłannictwie królewskim Chrystusa to znaczy odnajdować w sobie i w drugich tę szczególną godność Bożego powołania, którą można określić jako “królewskość”. Godność ta wyraża się w gotowości służenia na wzór Chrystusa, który nie przyszedł, aby Jemu służono, ale by On służył (por. Mt 20, 28). Jeśli zaś w świetle tej Chrystusowej postawy prawdziwie “panować” można tylko “służąc” - to równocześnie “służenie” domaga się tej duchowej dojrzałości, którą należy określić właśnie jako “panowanie”. Aby umiejętnie i skutecznie służyć drugim, trzeba umieć panować nad samym sobą, trzeba posiadać cnoty, które to panowanie umożliwiają. Nasze uczestnictwo w królewskim posłannictwie Chrystusa - w Jego właśnie “królewskiej posłudze” - jest ściśle związane z każdą dziedziną moralności chrześcijańskiej i ludzkiej zarazem. (…) Wierność powołaniu, czyli wytrwała gotowość “królewskiej służby”, posiada szczególne znaczenie dla tej wielorakiej budowy, gdy chodzi o zadania najbardziej zobowiązujące, od których też najwięcej zależy w życiu naszych bliźnich i całej społeczności. (…) Jego Kościół, który wszyscy stanowimy, jest “dla ludzi” w tym właśnie znaczeniu, że w oparciu o wzór Chrystusa, i współpracując z Łaską, którą On nam wysłużył, możemy osiągnąć owo “panowanie”, czyli urzeczywistnić dojrzałe człowieczeństwo w każdym z nas. Dojrzałe człowieczeństwo oznacza pełne użycie daru wolności, który otrzymaliśmy od Stwórcy, kiedy powołał do istnienia człowieka “na swój obraz i podobieństwo”. Szczególnym miejscem tego daru staje się poświęcenie bez reszty całej swojej ludzkiej osoby w duchu oblubieńczej miłości dla Chrystusa, a wraz z Chrystusem dla wszystkich, do których On skierowuje ludzi - mężczyzn czy kobiety tak całkowicie Mu oddanych. Oto ideał życia zakonnego podejmowany przez dawne i nowe zakony i zgromadzenia, a także przez instytuty świeckie, wedle rad ewangelicznych” (RH 21).

„Matka Chrystusa doznaje uwielbienia “jako Królowa wszystkiego”. Ta, która przy zwiastowaniu nazwała siebie “służebnicą Pańską”, pozostała do końca wierną temu, co ta nazwa wyraża. Przez to zaś potwierdziła, że jest prawdziwą “uczennicą” Chrystusa, który tak bardzo podkreślał służebny charakter swego posłannictwa: Syn człowieczy “nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mt 20, 28). W ten sposób też Maryja stała się pierwszą wśród tych, którzy “służąc Chrystusowi w bliźnich, przywodzą braci swoich pokorą i cierpliwością do Króla, któremu służyć znaczy królować”, i osiągnęła w pełni ów “stan królewskiej wolności”, właściwy dla uczniów Chrystusa: służyć - znaczy królować!” (RH 41).
”Jesteśmy więc wezwani do życia miłosierdziem, ponieważ to nam zostało najpierw udzielone miłosierdzie. Przebaczenie zniewag staje się najbardziej ewidentnym wyrazem miłości miłosiernej, a dla nas chrześcijan jest nakazem, którego nie możemy pominąć. Jakże wydaje się nieraz trudne to przebaczenie! A jednak jest ono narzędziem złożonym w nasze ręce, abyśmy byli w stanie osiągnąć spokój serca. Porzucić żal, złość, przemoc i zemstę – to warunki konieczne do tego, by żyć szczęśliwie” (Misericordiae Vultus 9).
Zadanie: Szczególną troską i miłością otoczę osobę, z którą mam trudne relacje albo pomodlę się za te osoby, które mają trudności z ofiarowaniem daru przebaczenia (zob. NMI 49; J 13, 14-15; J 13, 1-20).
Celebracja: Nabożeństwo pokutne z celebracją Sakramentu Miłosierdzia, z braterskim, siostrzanym wzajemnym przeproszeniem i przebaczeniem (Kol 3, 12-17; Mt 5, 21-26).

Kwiecień

Kościół przyniósł Polsce Chrystusa. 1050-lecie Chrztu Polski.
Jesteście nawzajem dla siebie członkami (Ef 4, 25)

Nowe życie Ojczyzny. Dzięki Kościołowi otrzymaliśmy nowe życie w Chrystusie i miejsce w Europie i świecie, jako naród i państwo.
Chrzest czyni nas członkami Ciała Chrystusa: „Jesteście nawzajem dla siebie członkami” (Ef 4, 25). Chrzest włącza w Kościół. Ze źródeł chrzcielnych rodzi się jedyny Lud Boży Nowego Przymierza, który przekracza wszystkie naturalne lub ludzkie granice narodów, kultur, ras i płci: Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało
[1 Kor 12, 13]” (KKK 1267).

CHRZEST POLSKI – nakreślić tło historyczne

Kościół przyniósł Polsce Chrystusa — to znaczy klucz do rozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej: człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa. Nie może zrozumieć, ani kim jest, ani jaka jest jego właściwa godność, ani jakie jest jego powołanie i ostateczne przeznaczenie. Nie może tego wszystkiego zrozumieć bez Chrystusa.

I dlatego Chrystusa nie można wyłączać z dziejów człowieka w jakimkolwiek miejscu ziemi. Nie można też bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski — przede wszystkim jako dziejów ludzi, którzy przeszli i przechodzą przez tę ziemię. Dzieje ludzi! Dzieje narodu są przede wszystkim dziejami ludzi. A dzieje każdego człowieka toczą się w Jezusie Chrystusie. W Nim stają się dziejami zbawienia.

Dzieje narodu zasługują na właściwą ocenę wedle tego, co wniósł on w rozwój człowieka i człowieczeństwa, w jego świadomość, serce, sumienie. To jest najgłębszy nurt kultury. To jej najmocniejszy zrąb. To jej rdzeń i siła. Otóż tego, co naród polski wniósł w rozwój człowieka i człowieczeństwa, co w ten rozwój również dzisiaj wnosi, nie sposób zrozumieć i ocenić bez Chrystusa. „Ten stary dąb tak urósł, a wiatr go żaden nie obalił, bo korzeń jego jest Chrystus” (Piotr Skarga, Kazania sejmowe). Trzeba iść po śladach tego, czym — a raczej kim — na przestrzeni pokoleń był Chrystus dla synów i córek tej ziemi. I to nie tylko dla tych, którzy jawnie weń wierzyli, którzy Go wyznawali wiarą Kościoła. Ale także i dla tych, pozornie stojących opodal, poza Kościołem. Dla tych wątpiących, dla tych sprzeciwiających się.
Jeśli jest rzeczą słuszną, aby dzieje narodu rozumieć poprzez każdego człowieka w tym narodzie — to równocześnie nie sposób zrozumieć człowieka inaczej jak w tej wspólnocie, którą jest jego naród. Wiadomo, że nie jest to wspólnota jedyna. Jest to jednakże wspólnota szczególna, najbliżej chyba związana z rodziną, najważniejsza dla dziejów duchowych człowieka. Otóż nie sposób zrozumieć dziejów narodu polskiego — tej wielkiej tysiącletniej wspólnoty, która tak głęboko stanowi o mnie, o każdym z nas — bez Chrystusa. Jeślibyśmy odrzucili ten klucz dla zrozumienia naszego narodu, narazilibyśmy się na zasadnicze nieporozumienie. Nie rozumielibyśmy samych siebie. Nie sposób zrozumieć tego narodu, który miał przeszłość tak wspaniałą, ale zarazem tak straszliwie trudną — bez Chrystusa” (Jan Paweł II, Warszawa, Plac Zwycięstwa 1979)

Zadanie: Przeczytać (wysłuchać) homilię Jana Pawła II w Gnieźnie i w Warszawie z 1979 r.
Celebracja: Nabożeństwo dziękczynne za Chrzest Polski i modlitwa w intencji Ojczyzny.

Maj

Pod opieką Matki Nowego Życia.
Szukajcie przez Maryję duchowej żywotności.
(Jan Paweł II, List z okazji Roku Maryjnego 1988).

Sobór Watykański II potwierdzając naukę całej tradycji przypomniał, że w hierarchii świętości właśnie „niewiasta”, Maryja z Nazaretu, jest „pierwowzorem” Kościoła. Ona „przoduje” wszystkim na drodze świętości, w Jej osobie Kościół „już osiąga tę doskonałość, dzięki której istnieje nieskalany i bez zmazy” (por. Ef 5,27) (Mulieris Dignitatem, 29)

„Maryja jest Tą, która od momentu niepokalanego poczęcia najdoskonalej odzwierciedla Boże piękno. „Cała piękna” tym imieniem wzywa Ją Kościół. „Więź z Najświętszą Maryją Panną, która dla każdego wiernego jest następstwem jego zjednoczenia z Chrystusem, uwydatnia się jeszcze bardziej w życiu osób konsekrowanych. (…) Wszystkie Instytuty życia konsekrowanego żywią przekonanie, że obecność Maryi ma podstawowe znaczenie zarówno dla życia duchowego każdej osoby konsekrowanej, jak i dla spójności, jedności oraz wzrostu całej wspólnoty.
Maryja jest bowiem wzniosłym przykładem doskonałej konsekracji, wyrażającej się pełną przynależnością do Boga i całkowitym oddaniem się Jemu. Wybrana przez Pana, który postanowił dokonać w Niej tajemnicy Wcielenia, przypomina osobom konsekrowanym o pierwszeństwie Bożej inicjatywy. Zarazem Maryja, która wyraziła przyzwolenie na Boże Słowo Wcielone w jej łonie, jawi się jako wzór przyjęcia łaski przez człowieka.

W latach życia ukrytego w Nazarecie Maryja Panna trwała przy Chrystusie wraz z Józefem, była obecna u boku Syna w decydujących momentach Jego życia publicznego i dlatego jest mistrzynią bezwarunkowej wierności i niestrudzonej służby. W Niej w tym „przybytku Ducha Świętego” nowe stworzenie jaśnieje pełnym blaskiem Życie konsekrowane w Niej znajduje wspaniały wzór konsekracji Ojcu, jedności z Synem i uległości Duchowi Świętemu; ma świadomość, że przylgnięcie do Chrystusa, do Jego „życia w ubóstwie i dziewictwie” oznacza także naśladowanie życia Maryi.

Dla osoby konsekrowanej Maryja jest także w bardzo szczególny sposób Matką. Jeśli bowiem nowe macierzyństwo powierzone Maryi na Kalwarii jest darem dla wszystkich chrześcijan, to ma ono szczególną wartość dla tego, kto całkowicie oddał swe życie Chrystusowi. „Oto Matka twoja” (J19,27): słowa Jezusa, skierowane do ucznia, „którego miłował” (J19,26), zyskują wyjątkową głębię w życiu osoby konsekrowanej. Zostaje ona bowiem powołana wraz z Janem, aby wziąć do siebie Maryję (por. J19,27), kochać Ją i radykalnie naśladować, zgodnie z naturą swego powołania, a w zamian doznawać od Niej szczególnej macierzyńskiej dobroci. Maryja udziela jej tej miłości, dzięki której może ona codziennie ofiarować życie dla Chrystusa, współpracując z Nim dla zbawienia świata. Dlatego synowska więź z Maryją stanowi uprzywilejowaną drogę wierności wobec otrzymanego powołania oraz najskuteczniejszą pomoc do wzrastania w nim i przeżywania go w pełni” (VC 28).
„Nikt tak jak Maryja nie poznał głębokości tajemnicy Boga, który stał się człowiekiem. Wszystko w Jej życiu zostało ukształtowane przez obecność miłosierdzia, które stało się ciałem. Matka Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego weszła do sanktuarium miłosierdzia Bożego, ponieważ wewnętrznie uczestniczyła w tajemnicy Jego miłości” (Misericordiae Vultus 24).

Zadanie: Rozmowa we wspólnotach na temat „Maryja w moim Zgromadzeniu: w życiu, apostolstwie, duchowości”.
Celebracja: Akt zawierzenia Maryi mojego Zgromadzenia we wspólnocie zakonnej.


Literatura

Sobór Watykański II, Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego
Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele

Jan Paweł II, Adhortacja Vita consecrata
Jan Paweł II, Adhortacja Redemptionis donum
Jan Paweł II, Encyklika Redemptoris Mater
Jan Paweł II, List Apostolski Mulieris dignitatem
Jan Paweł II, List do osób konsekrowanych z okazji Roku Maryjnego, 1988.
Jan Paweł II, O życiu zakonnym, Warszawa-Poznań 1984.
Jan Paweł II, Pielgrzymki do Ojczyzny. Przemówienia, homilie, Kraków 2005.
Benedykt XVI, Do osób konsekrowanych, Kraków 2009.
Św. Jan Paweł II, Benedykt XVI, Franciszek, O życiu konsekrowanym, Kraków 2014.
Papież Franciszek, Kościół Miłosierdzia, Częstochowa 2014.
Papież Franciszek, Bulla Misericordiae vultus, Wrocław 2015.
Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Radujcie się. List okólny do osób konsekrowanych. Z nauczania Papieża Franciszka, Warszawa 2014.
Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Rozpoznawajcie. Do osób konsekrowanych podążających szlakiem znaków Bożych, Warszawa 2014.
Komisja Duszpasterstwa KEP, Nowe życie w Chrystusie. Program duszpasterski na rok 2015/2016
Stefan kard. Wyszyński, Wszystko postawiłem na Maryję, Warszawa 2007.

Cantalamessa R. Życie w Chrystusie. Duchowe przesłanie Listu do Rzymian, Kraków 2006.
Cencini A., Wspólnota zakonna wspólnotą świętych i grzeszników, Kraków 2003.
Chaberka M., Maryja. Sekret Papieża Franciszka, Kraków 2013.
Gołąb M., Czy zakony są jeszcze Kościołowi potrzebne?, Kraków 2002
Fares D., Papież Franciszek o kulturze spotkania, Kraków 2014.
Krzyszowski Z., Poza Kościołem nie ma konse­kracji, w: Vita consecrata, Adhortacja. Tekst i komentarze, red. A. J. Nowak, Lublin 1998.
McMaster Brian, Totus Tubus. Akt poświęcenia się Jezusowi przez Maryję razem z bł. Janem Pawłem II, Kraków 2014.
Mickiewicz F., Wspólnota uczniów Jezusa. Powołanie, formacja, posłannictwo, Ząbki 2008.
Nowak A. J., Osobowość sakramentalna, Lublin 1992.
Paszkowska T., Misterium konsekracji osób w perspektywie duchowości Soboru Watykańskiego II, Lublin 2005.
Pedico M. M. (red.), Uwiedzeni i opuszczeni? Dni łaski i próby dla życia konsekrowanego, Kraków 2013.
Perygo G., Nowy Testament a życie konsekrowane, Częstochowa 2010.
Philippe M.-D., Misterium Maryi, Niepokalanów 2000.
Porębski S.A. (red), Nowe życie w Chrystusie, Materiały V Kursu Homiletyczno-Katechetycznego, ATK Warszawa 1973.
Porosło K., (red.), Żyć w Chrystusie według Ducha. Teologia sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego, Tyniec 2014.
Schönborn Ch., Bóg zesłał Syna swego. Chrystologia, Poznań 2002.
Św. Ludwik Maria Grignon de Montfort, Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, Warszawa 2008.
Tomasz a Kempis, Przez Maryję do Jezusa, Kraków 2013.
Twardowski J., Kim jestem? Pytania w drodze, Poznań 2015.
Wójtowicz K., Podobne do drzewa. Silva rerum ex vita consecrata, Kraków 2008.
Von Hildebrand D., Przemienienie w Chrystusie, Kraków 1982.

Rada do spraw Osób Konsekrowanych

Diecezjalna Rada do spraw Osób Konsekrowanych

Członkowie z urzędu:

  • Przewodniczący -
    ks. dr Zbigniew Krzyszowski,
    wikariusz biskupi do spraw zakonnych,
    tel. 14-62-67-533;
    email: zakony@diecezja.tarnow.pl
  • Referentka diecezjalna 
    s. Mária Haščáková SBDNP
    e-mail: sestramariah@gmail.com
  • Zastępczyni Referentki diecezjalnej:
    S. Leticja Skura CSIC

Członkowie z nominacji:

  • Ks. dr Jan Siedlarz
  • P. Jolanta Szpilarewicz INMK

Członkowie z wyboru:

  • S. Kinga Czaja CMBB
  • S. Ubalda Madej CSSF
  • O. Sylwester Skiba O.Cist.
  • O. Lucjusz Wilk OFM

Pomoc dla zakonów klauzurowych

Z wdzięcznością i troską myślimy o wszystkich osobach konsekrowanych, ale w szczególny sposób obejmujemy sercem siostry z trzech zakonów klauzurowych naszej diecezji: siostry karmelitanki z Tarnowa, klaryski ze Starego Sącza oraz bernardynki-franciszkanki z Zakliczyna – Kończysk. To właśnie one poprzez swoją trwającą dzień i noc modlitwę i bezgraniczne oddanie się Chrystusowi tworzą dla nas wszystkich wielkie zaplecze duchowe i przestrzeń wielorakiego dobra. Swoim trwaniem przed Bogiem i cichą modlitwą w naszych intencjach (modlitewne SOS) zdają się z pokorą powtarzać swoim codziennym życiem słowa św. Piotra: „Nie mam srebra ani złota, ale co mam, to ci daję...” (por. Dz 3,6). To właśnie siostry klauzurowe przez swoje ubogie życie i żarliwą modlitwę wypraszają nam u Boga wielkie dobro, które jest cenniejsze od wielu bogactw tego świata. Do pomocy siostrom klauzurowym zachęca nas papież Benedykt XVI, mówiąc: „W szczególny sposób kładę wam na serce losy zakonów kontemplacyjnych. Ich obecność w diecezji, ich modlitwa i wyrzeczenia niech zawsze będą dla was oparciem i pomocą. Z waszej zaś strony starajcie się wychodzić naprzeciw ich potrzebom, również tym materialnym.” Siostry klauzurowe pozostają przez całe życie w klasztorze, nie mają stałych źródeł utrzymania i są zdane na Bożą Opatrzność oraz ludzką życzliwość i pomoc, również naszą. Wszystkim, którzy drobnym nawet gestem życzliwości, ofiarą czy modlitwą, pomogą siostrom klauzurowym twórczo wypełniać swoje posłannictwo, składam serdeczne „Bóg zapłać” i z serca błogosławię. Wiktor Skworc - Biskup Tarnowski

Jeśli chcesz pomóc…