Main Content

Informacje z życia zakonnego


Informacja z dnia: 2017-01-24

Kazanie ks. bpa. A. Jeża z okazji uroczystości konsekracji dziewic, wdów i wdowca

Tarnów – katedra – 22.01.2017
Konsekracja dziewic i błogosławieństwo wdów i wdowca
Czyt.: Iz 61, 9-11; Ps 63; 1 Tm 5, 3-10; Łk 2, 25-32. 36-38

Drodzy Bracia w kapłaństwie!
Drogie osoby żyjące różnymi charyzmatami życia konsekrowanego!
Umiłowani Siostry i Bracia w Chrystusie, pośród których szczególnie dziś pozdrawiam Siostry oraz Brata, którzy podejmą indywidualną formę życia poświęconego Bogu przez obrzęd konsekracji i błogosławieństwa!

Żyjąca przed ośmioma wiekami św. Klara z Asyżu mówiła: „Tam gdzie są ludzie, dla których Bóg jest niczym, muszą być ci, dla których Bóg jest wszystkim”. W ten sposób św. Klara odpowiadała na pytanie, dlaczego podęła radykalną formę życia według wskazań Ewangelii. Kochała Boga dla Niego samego i postanowiła ukazać światu, że Bóg jest dla niej wszystkim: największą miłością, najgłębszym sensem i celem wszelkich dążeń. Św. Klara oraz tysiące innych ludzi, dla których Bóg stał się ową drogocenną ewangeliczną perłą, za którą warto jest oddać wszystko inne, wszyscy oni są wymownym znakiem dla świata. Ich radykalne kroczenie drogą rad ewangelicznych otwiera innym oczy i pomaga dojrzeć „Boże zbawienie, które przygotował wobec wszystkich narodów” (por. Łk 2, 30n). W osobach tych dostrzegamy współczesnych Symeonów i Anny, którzy rozpoznali Mesjasza i postanowili Mu służyć całym swoim życiem.
Przez wieki w Kościele ukształtowały się różne formy życia konsekrowanego, czyli poświęconego Bogu. Należy jednak pamiętać, że w szerszym znaczeniu wszyscy chrześcijanie są konsekrowani przez chrzest i bierzmowanie. Sakramenty te wszczepiają nas w Chrystusa, z którym wspólnie tworzymy mistyczne ciało. Niektórzy jednak, słysząc głos powołania, wybierają szczególną drogę „konsekracji”, czy poświęcenia siebie Bogu.
Niektórzy niejako wycofują się ze świata, by żyć z Bogiem w ukryciu. Tak dzieje się w przypadku zakonów klauzurowych, kontemplacyjnych.
Inni postanawiają przeżywać swoją konsekrację żyjąc wprawdzie we wspólnocie zakonnej, ale posłanej do aktywnej obecności w świecie. Są to tzw. czynne zgromadzenia zakonne oraz instytuty i stowarzyszenia życia apostolskiego.
W ostatnich dziesięcioleciach powstała także specyficzna forma czynnego życia zakonnego. Aby jeszcze bardziej zbliżyć się do ludzi, dzielić ich troski i trudności, małe kilkuosobowe wspólnoty osiedlają się w blokach czy slumsach, zaś ich członkowie wychodzą codziennie razem z innymi do różnych miejsc pracy. Tak żyją na przykład Małe Siostry Jezusa. Zachowując życie wspólnotowe zostają przez Kościół posłane do świata, aby od wewnątrz przemieniać go świadectwem życia zakorzenionego w Bogu. Ta forma życia konsekrowanego jest pomostem ku tzw. indywidualnym formom życia konsekrowanego w Kościele. Nie ma tu posłania do świata. Jest się po prostu w świecie. Nie ma murów klasztornych, które oddzielałyby od reszty świata. Bóg wybiera sobie ludzi na wyłączną własność nie tylko w życiu zakonnym, ale i w samym sercu świata. To jest właśnie miejsce realizowania swojej konsekracji – swojego poświęcenia się Bogu przez dziewice, wdowy i wdowców. Ich życie staje się wyjątkową drogą scalania tego, co świeckie, z tym, co konsekrowane. Jest to zarazem radość wprowadzania Boga w najbardziej zwyczajne i zlaicyzowane obszary życia, radość przebywania z Chrystusem pośród zwyczajnego życia ludzi.
Bóg, do którego należymy i w życiu, i w śmierci, wybiera kogo chce i kiedy chce. Dla Niego nigdy nie jest za późno. Stąd też również wdowieństwo jest powołaniem i misją. Ewangelia ukazuje nam dziś postać prorokini Anny. Przeżyła z mężem zaledwie 7 lat. Była zatem bardzo młodą wdową. Osamotniona po śmierci męża zwraca się ku Bogu: „nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą” (Łk 2, 37). Całym ciężarem swego życia jest zwrócona ku Bogu. Czuwa i ta przestrzeń oczekiwania robi miejsce Duchowi Świętemu, który przygotowuje ją do rozpoznania przychodzącego Mesjasza. Anna jest obecna w Świątyni właśnie w chwili ofiarowania Jezusa. Tej radości nie zachowuje jednak dla siebie, lecz „zaczyna wielbić Boga i opowiadać o tym Dziecięciu wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Izraela”. Właśnie jako wdowa oddaje swoje życie do dyspozycji i na służbę Bogu.
Szczególnym wzorem na drodze dziewictwa i wdowieństwa jest Maryja, która przeszła wszystkie etapy życia kobiety: dziewicy, oblubienicy, matki i wdowy. I właśnie osoba Maryi pozwala dostrzec wszystkim ludziom, a zwłaszcza kobietom, w jaki sposób te dwa wymiary, te dwie drogi osobowego powołania kobiety, wzajemnie się tłumaczą i dopełniają. To, co w porządku natury wyklucza się jako niemożliwe: dziewictwo i macierzyństwo, w przypadku Maryi Dziewicy i Matki, staje się realne w porządku nadprzyrodzonym. Maryja, która staje przed nami jako Matka Boga i Matka człowieka, powinna być szczególną duchową inspiracją dla osób podejmujących drogę dziewictwa i wdowieństwa poświęconego Bogu. Od Maryi każda dziewica konsekrowana, może i powinna uczyć się bycia duchową matką. Macierzyństwo, bowiem nie wyczerpuje się w akcie fizycznego zrodzenia człowieka, ale znajduje swoje nieograniczone spełnienie w płaszczyźnie duchowej.
Na wzór Maryi, każda wdowa a także wdowiec może być świadkiem wiary w miłość silniejszą niż śmierć. W bolesnym doświadczeniu śmierciwspółmałżonka lub współmałżonki Pan Bóg wzywa niektóre owdowiałe osoby do bardziej radykalnegopoświęcenia swego życia Jemu. To poświęcone Bogu wdowieństwo jest dopełnieniemłaski sakramentu małżeństwa. W stanie wdowieństwa Ojcowie Kościoła odkryli niezwykle nadprzyrodzony symbolizm. Św. Augustyn napisał, że „Kościół jest tak jak wdowa”. Czyż oczekiwanie wdowy, która ponownie pragnie ujrzeć swego małżonka, nie jest profetycznym znakiem oczekiwaniaKościoła na ponowne przyjście Pana?

Drogie Siostry i Drogi Bracie!

W życiu konsekrowanej dziewicy, wdowy czy wdowca na pierwszym miejscu ma się rozwijać pragnienie Boga. Istota życia konsekrowanego jest zawsze taka sama: pragnienie życia z Bogiem. Waszym zawołaniem mogą stać się słowa Psalmu 63 z dzisiejszej liturgii:
„Boże mój, Boże, szukam Ciebie
i pragnie Ciebie moja dusza.
Ciało moje tęskni za Tobą,
Jak ziemia zeschła i łaknąca wody”

Bóg wzbudzając w was powołanie do tej radykalnej formy życia Ewangelią obdarzył was zaufaniem. Zaufał, że będziecie wyraźnym znakiem Jego obecności w świecie. W naszych świątyniach palą się wieczne lampki – znak obecności Chrystusa eucharystycznego. Ale dla wielu ludzi ten znak słabnie, gdyż ludzie przestają nawiedzać kościoły i nie widzą już ukrytego w nich znaku. Bóg zatem powołując was do publicznego przeżywania konsekracji w świecie, pragnie również przez was wyjść ze znakiem swojej obecności poza mury świątyń. Powołuje was do indywidualnej formy życia konsekracją w świecie w pełnej jedności ze wspólnotą Kościoła świętego.
Kościół również obdarza was zaufaniem przyjmując akt waszego poświęcenia. Gorąco życzę Wam, abyście krocząc tą obraną przez siebie drogą przeżywali autentyczną radość „życia z pasją dla Chrystusa i Jego Ewangelii” – jak tego domaga się od osób konsekrowanych papież Franciszek. Proszę was także, abyście ogrzewali świtałem swojej wiary, nadziei i miłości całą naszą diecezję, a także modlili się we wszystkich intencjach tarnowskiego Kościoła. Jak Symeon i Anna obejmijcie swoimi modlitewnymi dłońmi całe dzieło ewangelizacyjne i duszpasterskie naszej diecezji.
Niech Duch Święty odnowi w nas wszystkich łaskę otrzymanego powołania, niech pomnoży otrzymane charyzmaty i dopomoże, byśmy byli ewangeliczną solą ziemi i wszystkich jej mieszkańców. Amen.

Rada do spraw Osób Konsekrowanych

Diecezjalna Rada do spraw Osób Konsekrowanych

Członkowie z urzędu:

  • Przewodniczący -
    ks. dr Zbigniew Krzyszowski,
    wikariusz biskupi do spraw zakonnych,
    tel. 14-62-67-533;
    email: zakony@diecezja.tarnow.pl
  • Referentka diecezjalna 
    s. Mária Haščáková SBDNP
    e-mail: sestramariah@gmail.com
  • Zastępczyni Referentki diecezjalnej:
    S. Leticja Skura CSIC

Członkowie z nominacji:

  • Ks. dr Jan Siedlarz
  • P. Jolanta Szpilarewicz INMK

Członkowie z wyboru:

  • S. Kinga Czaja CMBB
  • S. Ubalda Madej CSSF
  • O. Sylwester Skiba O.Cist.
  • O. Lucjusz Wilk OFM

Pomoc dla zakonów klauzurowych

Z wdzięcznością i troską myślimy o wszystkich osobach konsekrowanych, ale w szczególny sposób obejmujemy sercem siostry z trzech zakonów klauzurowych naszej diecezji: siostry karmelitanki z Tarnowa, klaryski ze Starego Sącza oraz bernardynki-franciszkanki z Zakliczyna – Kończysk. To właśnie one poprzez swoją trwającą dzień i noc modlitwę i bezgraniczne oddanie się Chrystusowi tworzą dla nas wszystkich wielkie zaplecze duchowe i przestrzeń wielorakiego dobra. Swoim trwaniem przed Bogiem i cichą modlitwą w naszych intencjach (modlitewne SOS) zdają się z pokorą powtarzać swoim codziennym życiem słowa św. Piotra: „Nie mam srebra ani złota, ale co mam, to ci daję...” (por. Dz 3,6). To właśnie siostry klauzurowe przez swoje ubogie życie i żarliwą modlitwę wypraszają nam u Boga wielkie dobro, które jest cenniejsze od wielu bogactw tego świata. Do pomocy siostrom klauzurowym zachęca nas papież Benedykt XVI, mówiąc: „W szczególny sposób kładę wam na serce losy zakonów kontemplacyjnych. Ich obecność w diecezji, ich modlitwa i wyrzeczenia niech zawsze będą dla was oparciem i pomocą. Z waszej zaś strony starajcie się wychodzić naprzeciw ich potrzebom, również tym materialnym.” Siostry klauzurowe pozostają przez całe życie w klasztorze, nie mają stałych źródeł utrzymania i są zdane na Bożą Opatrzność oraz ludzką życzliwość i pomoc, również naszą. Wszystkim, którzy drobnym nawet gestem życzliwości, ofiarą czy modlitwą, pomogą siostrom klauzurowym twórczo wypełniać swoje posłannictwo, składam serdeczne „Bóg zapłać” i z serca błogosławię. Wiktor Skworc - Biskup Tarnowski

Jeśli chcesz pomóc…